ابيات « 1 » چه كُميتانِ تازى اندامند * در جوانى و چابكى نامند هر كُميتى چو آتشِ سوزان * زرّ زينش چو شعله افروزان باد اگر همرهش « 2 » بتازاند * اوّلين تك چو خاك واماند چون به دشت آورد تك تازى * آهو « 3 » اندر پَىاش سگِ تازى دام آهوست گوييا دَم او * گورخر گور مىكَنَد سُم او هر طرف كو به شَهقَه « 4 » رو تابست « 5 » * از لعابش چو كان سيماست ايلچى به شكوه تمام در دار السّلطنه نزول نمود و روز ديگر به شرف مجلس همايون استسعاد يافت و تبرّكهاى لايق و تنسوقهاى موافق از جمله ظروف سيمين و قماشهاى ثمين به عزّ عرض رسانيد و كتابت قيصر روم مشتمل بر اظهار و داد و اخلاص در مجلس همايون معروض شد و تبرّكات شرف قبول يافت ، و ايلچى به خلعت فاخر و انعام وافر فايز گشته با جواب موافق و تبرّك لايق به صوب روم معاودت نمود . و هم در اين رمضان كه زمان تلاوت و تبرّك قرآن و فرقان ارباب ايمان و صاحب منقبت : ( 162 - ر ) شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ [ 2 / 185 ] است ، خاطر صاحب انتباه حضرت پادشاه از بخت روز افزون ، به سماع صداى : وَ تُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعاً أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ [ 24 / 31 ] فايز شد و زبان حالش به قول كريم : مصراع : وقت عذر آوردن است استغفر اللّه العظيم گويا گشت و از سر اخلاص طريق مناص و خلاص جسته ، حسبة للّه وظايف انابت تقديم فرمود و التّوفيق من اللّه المعبود .

--> ( 1 ) . P : شعر . ( 2 ) . F : همرش . ( 3 ) . PF : آهوى ( 4 ) . F : بشقه . ( 5 ) . P : دوتاست .